Japonya Sokaklarında Kaybolmuş Bir Yabancı
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Japonya kışın soğuk mu ?
Japonya’ya ilk adımımı attığımda içimde tarifsiz bir heyecan vardı. Tokyo’nun kalabalığı, neon ışıkları, insanlar… Her şey bir masal gibi görünüyordu gözüme. Ama aynı zamanda bir boşluk da hissettim, sanki her şey çok hızlı ilerliyor, ama kimse içtenlikle seninle bağ kurmuyordu. Ben Kayseri’de büyümüş, günlüklerinde duygularını açıkça döken bir gençtim; bu uzak ülkede kendimi yalnız hissetmem şaşırtıcı değildi aslında.
Hava soğuktu, ama kalbim sıcaktı. Bir gün Shibuya’nın ünlü kavşağında yürürken, elinde küçük bir broşür tutan birini fark ettim. Yaklaştım ve broşüre göz attım. İslam hakkında bilgiler veriliyordu; Japonya’da Müslüman toplulukların sayısı az olsa da büyüyordu. İçimde bir kıpırtı hissettim; çünkü kendi kültürümden uzakta, bir şekilde aidiyet hissi arıyordum. Bu küçük broşür, bana orada yalnız olmadığımı hatırlattı.
Küçük Bir Camide İlk Adım
Ertesi gün, broşürde yazan adrese gittim. Tokyo’nun sessiz bir sokağında, küçük ama sıcak bir cami buldum. Kapıyı açtığımda içten bir gülümseme ile karşılandım. Japonlar ve göçmenler bir aradaydı, dua edenler, sohbet edenler… O an kalbim sıkıştı; gözlerim doldu. Bu insanlar, bu uzak diyarda, kendi inançlarını yaşarken birbirlerine sarılıyorlardı.
Dua sırasında hissettiğim o huzur, kelimelerle tarif edilemez. Sanki yıllardır kaybettiğim bir parçayı bulmuş gibiydim. Ama aynı zamanda bir burukluk da vardı. Japonya’da İslam hâlâ azınlıktı ve bazı insanlar dini farklılıkları anlamakta zorlanıyordu. Benim içimde bir umut vardı; belki de bu küçük topluluk büyüyecek ve insanlar farklı inançlara daha açık olacaklardı.
Bir Kafenin Sıcaklığı
Caminin yakınında bir kafede oturuyordum, sıcak bir matcha latte elimde. Karşımda Japon bir genç, İslam hakkında meraklı gözlerle bana bakıyordu. Sorular soruyordu: “Namaz kılmak zor mu?”, “Ramazan’da oruç tutmak nasıl bir his?” gibi… Ben de içtenlikle cevapladım. Kendi duygularımı gizlemeden anlattım; kaygılarımı, heyecanımı, bazen hayal kırıklığımı. O an fark ettim ki, paylaşmak her zaman köprü kuruyor. Küçük bir sohbet, uzak bir diyarda bile insanları birbirine yaklaştırabiliyor.
Gözlerimin önünde bir şey değişiyordu; yavaş yavaş Japonya’da İslam’a olan ilgi artıyor gibi hissediyordum. Ama bu süreç zordu. Her gülümsemenin arkasında, hâlâ anlayışsız bakışlar da vardı. İçimde hem umut hem de hüzün vardı; tıpkı Kayseri’de bir günlük yazarken hissettiğim gibi.
Bir Festival Günü
Hafta sonu, Tokyo’da düzenlenen küçük bir kültürel festival vardı. Müslüman topluluk da burada stant açmıştı. Kur’an’dan alıntılar, İslami sanat eserleri ve yemekler… Ben oradayken, Japon çocukların gözlerindeki merak ve sevinci gördüm. Onlara helva tattırdım, minik broşürler verdim. Kalbim sevgiyle doldu.
Ama festival bitip kalabalık dağıldığında, yalnızlık geri geldi. Bir an durup düşündüm: Japonya’da İslam gerçekten yayılıyor mu? Belki yavaş, belki sessiz ama kesinlikle iz bırakıyor. Küçük adımlar büyük farklar yaratır. Ben de bu farkın bir parçası olabilirdim, bunu hissetmek bile içimde bir umut ışığı yaktı.
Geriye Dönüp Düşünmek
Değerli Pigo takipçileri, bu yazımızda “Japonya’da İslam yayılıyor mu” ile ilgili sık sorulan soruları yanıtlıyoruz.
O günleri hatırlarken, kendi duygularımı saklamadığım için şükrediyorum. Kayseri’de günlük yazarken hissettiğim her şey, Japonya’da bana rehberlik etti. Hayal kırıklıkları, heyecan, umut… Hepsi iç içe geçti. Japonya’da İslam hâlâ azınlık ama yayılıyor; belki çok hızlı değil, ama yavaş ve kararlı bir şekilde büyüyor. Ve ben, bir yabancı olarak, bu sürecin küçük bir parçası olabildim.
Belki bir gün geri döndüğümde, bu hikâyeyi hatırlayacak ve şunu anlayacağım: Uzak bir diyarda bile, insanlar birbirine açıldığında, farklılıklar köprü olur. Ve kalbimizdeki duygular, her coğrafyada bizi bir araya getirebilir.
Son Düşünceler
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Japonya merhaba ne demek ?
Japonya sokaklarında yürürken hissettiğim yalnızlık, küçük bir camide dua ederken yerini huzura bıraktı. Küçük sohbetler ve samimi anlar, bu uzak diyarda İslam’ın yayılmasına dair umut verdi bana. Her ne kadar süreç yavaş olsa da, insan kalbindeki açıklık ve merak, en güçlü bağ. Ben de bu bağın bir parçası oldum ve içtenlikle şunu söyleyebilirim: Japonya’da İslam yayılıyor, küçük ama anlamlı bir şekilde, ve bu yolculukta duygularımız en gerçek rehberimiz.